ZARZĄD

Jestem białoruskim uchodźcą, odrzuconym filmowcem i odnalezionym przedsiębiorcą. Najgłębiej utożsamiam się z twórcami zmagającymi się z brakiem szans i wykluczeniem. W zarządzie Kłącza Czułości dzielę się wizją, układam strategię i biorę odpowiedzialność za nasz content.

Ostatnio lubię myśleć o sobie jako o kapitanie pirackiego statku. Mam ogromne szczęście nawigować z bystrą i niezwykle utalentowaną załogą, w której siłę absolutnie wierzę. Wspólnie chcemy dzielić się miłością i tworzyć nowe możliwości wszędzie tam, gdzie rzucimy kotwicę. Moim najmocniejszym okrętem są dziś Targi Młodej Sztuki. Zapoczątkowałem ten projekt w 2023 roku potężnym nakładem sił i rozwijam go do dzisiaj. Wymagało to bolesnej, osobistej zmiany i porzucenia reżyserskich ambicji na rzecz artystycznych karier innych ludzi. Dziś TMS wyróżnia unikalna skala, świetna dostępność i jakość oferowana twórcom w całym kraju.

Steruję z nadzieją na lepszy świat, nawigując miłością i krytycznym namysłem. Jestem tu po to, by realnie wspierać osoby o wrażliwości bliskiej mojej własnej. Pragnę, by kultura oddolna przestała jedynie walczyć o przetrwanie, a zyskała przestrzeń na ewolucję i żywy wpływ na tkankę miasta.

Jestem Adam – performer, artysta koncepcyjny i organizator. Aktualnie studiuję w Szkole Doktorskiej ASP w Krakowie. Interesuje mnie projektowanie doświadczeń i rytuałów. Badam granicę obecności w sztuce, szczególnie w kontekście nowych technologii, post-sztuki, negocjacji tożsamości i ekologii.

Założyłem i współprowadzę stowarzyszenie Kolektyw Artystycznych Form Eksperymentalnych oraz przestrzeń społecznych działań artystycznych GMACH. Praca w KAFE każdego dnia uczy mnie, z jednej strony, jak trudno tworzyć horyzontalne struktury organizacji, z drugiej strony jak bardzo są one potrzebne i wartościowe.

Dostrzegam ogromne trudności w budowaniu oddolnych społeczności w Krakowie, szczególnie na poziomie skostniałych ograniczeń systemu dystrybucji władzy oraz neoliberalnego podejścia do zarządzania zasobami społecznymi. Chciałbym znaleźć w końcu miejsce na artystyczną, niekapitalistyczną, jakościową, kolektywną, bezkompromisową i samorządną działalność.

Jestem artystką, poetką i aktywistką. W sztuce zajmuję się rzeźbą, grafiką, performansem i piszę teksty poetyckie.

Od 2017 roku pracuję jako pedagożka w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, uczę rysunku, koordynuję wystawy i projekty międzyuczelniane. Na co dzień obserwuję niezwykły talent i determinację, ale także przejmujące trudności osób studiujących sztukę i chciałabym wykorzystać moje doświadczenie w pracy w sektorze kultury, żeby wpłynąć na poprawę warunków lokalowych do pracy twórczej w Krakowie.

Wierzę w „wolność, równość i człowieczeństwo” i chcę realizować te idee we wspólnotach opartych na empatii i współdziałaniu. Marzę o tym, żeby w przestrzeni miejskiej i coraz bardziej cybernetycznej rzeczywistości ludzie nie czuli się tak osamotnieni i myślę, że sztuka może nam w tym pomóc. Kreatywność, wyrażanie siebie i zabawa są dla mnie formami buntu przeciwko pragmatycznemu i materialistycznemu wartościowaniu ludzkiego życia w systemie kapitalistycznym.

Astrologiczna 9, anarchokomunista i projektant działający w nurcie ekospołecznym.

Dąży do organizacji relacji międzyludzkich, w których nikt nikomu niczego nie narzuca siłą. Działa w logice tworzenia dóbr wspólnych inspirując się mądrością rdzennych społeczności. Uważa, że potrzeba twórczości jest uniwersalna, a jej realizacja jest kluczowa dla ludzkiego dobrostanu.

Obecnie spełnia się w projekcie Laboratorium D–I–Y, organizując warsztaty artystyczne, których głównym założeniem jest zdejmowanie barier wejścia do praktyk twórczych i transformowanie biernej postawy konsumpcyjnej w aktywną postawę do it yourself.

W latach 2021–2024 odpowiadał za działania Krakowskiej 34 – oddolnej, non-profitowej przestrzeni artystycznej, zorganizowanej w dawnym pustostanie na krakowskim Kazimierzu. Krakowska 34 wynajmowała pracownie na preferencyjnych warunkach, organizowała wystawy, warsztaty, projekcje, dyskusje, koncerty, imprezy, spotkania autorskie i diabeł jeden wie co jeszcze.

Prowadzenie tej przestrzeni doprowadziło go do wniosku, że lokalnemu środowisku artystycznemu w obecnych realiach gentryfikacji jak nigdy potrzebna jest konsolidacja i współpraca. Marzy mu się Kraków, który rozpoznaje swoją artystyczną tożsamość i aktywnie działa na rzecz jej rozwoju.